( 1 ) شركت دادن چند مرد و حصر عنصر زن در حضرت زهرا عليها السّلام در مباهله اشاره به اين دارد كه هيچ يك از زنان به مقام سرورى و كرامت و منزلت زهرا عليها السّلام نزد خداوند متعال نمىرسند . بنابراين هيچ كس نمىتواند براى ديگران صفتى ادعا نمايد كه امتياز و فضيلتى براى آنان بر ساير زنان داشته باشد . بنابراين مقام و فضيلتى كه براى بعضى از زنان پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله مثل عايشه بر زنان امّت ادعا مىشود ، نمىتواند درست باشد ، خصوصا با ملاحظهء كارهايى كه پس از رحلت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله انجام داد . مثل خروج بر امير المؤمنين عليه السّلام و جنگ با وصى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله كه باعث كشتار شمار زيادى از مسلمانان و مؤمنان بىگناه شد و دست شيطان از همان جا كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله اشاره فرموده بود ، بيرون آمد . لذا نمىتوان چنان كه برخى ادعا مىكنند معاصى او را مجوّزى براى فعاليت‌هاى سياسى زنان دانست . از سوى ديگر اين اعمال ناشايست وى نمىتواند قرينه رضايت و عدم رضايت اسلام در اين امور باشد . اما كارهاى زهرا عليها السّلام معيار و ميزان است . زيرا در راه اطاعت خداوند متعال انجام شد و فاطمه عليها السّلام زن پاكيزهء معصومى است كه مىتوان به گفتار و كردار او بر احكام شرعى اعم از سياسى و غيره استدلال كرد . ( 2 ) سرور زنان جهان روشن است كه شبيه‌سازى و دادن ضابطه فكرى يا صدور احكام نمىتواند به اندازهء تجسّم و به عينيت درآوردن آن به صورت يك واقعيت زنده و متحرك به حكم ، انديشه و ضابطه ، ثبات ، قوت و ريشه دواندن در نفوس اعطا كند . زيرا دليل عقلى يا فطرى فقط مىتواند انسان را قانع كند و بر او حاكم شود امّا تجسم انديشه به انسان رضايت ، اطمينان و آرامش مىبخشد . دقيقا بر اساس اين قاعده كه